Semih Kaplanoğlu, Türk sinemasının en içe dönük ve sabırlı yönetmenlerinden biri olarak bilinir; onun filmlerinde sessizlik çoğu zaman diyalogdan daha fazla şey söyler. Yumurta üçlemesinin ardından planladığı yeni bir üçlemenin ilk halkası olan bu yapım da aynı bu sessiz yoğunluğu taşıyor. Hikâyenin merkezinde Aslı var; doğumun hemen ardından iş hayatına dönmek zorunda kalan, yorgun ama ayakta kalmaya çalışan bir kadın. Uzun bir arayışın sonunda Gülnihal adlı genç bir bakıcıyla yolları kesişir. Gülnihal'in de kendine ait bir bebeği, dolayısıyla kendine ait bir annelik deneyimi vardır. Bu ortaklık, iki kadın arasında hem yakınlık hem de görünmez bir gerilim yaratır. Kaplanoğlu, bu ilişkiyi toplumsal bir mercekten değil, çok daha kişisel ve neredeyse boğucu bir iç dünyadan ele alır. Aslı'nın Gülnihal'i evine almasıyla birlikte yalnızca gündelik hayatı değil, kendi karanlık köşeleriyle de yüzleşmek zorunda kalması filmin asıl ruhunu oluşturur. Annelik, aidiyet ve kendine karşı dürüstlük temaları, yüzeysel bir drama olarak değil; katmanlı ve ağır işleyen bir psikolojik yolculuk olarak işlenir. Kübra Kip ve Ece Yüksel, bu zorlu dengeyi taşıyan performanslarıyla dikkat çeker. Film izleyiciyi sarmak ya da kolayca içine çekmek için çaba harcamaz; aksine mesafe koyar, bekletir ve zaman zaman rahatsız eder. Kaplanoğlu sinemasını sevenler için sabırla karşılık bulan, diğerleri içinse belki de zorlayıcı bir deneyim.