Sinemanın en cesur ve en kırılgan anlarından biri, trajedinin içinden umut filizlenebildiği o nadir anlardır. Roberto Benigni'nin 1997 yılında hem yönetip hem de canlandırdığı bu İtalyan başyapıtı, tam da bu sınırda dans ediyor; komedinin ve acının, masumiyetin ve dehşetin aynı anda var olabileceğini gösteren çok az filmden biri. Hikâye, hayata dört elle sarılan, şakacı ve cana yakın bir Yahudi adamın 1930'ların İtalyası'nda kurduğu büyülü dünyanın içinden başlıyor. Guido, bir kitabevi çalışanı olmanın ötesinde, adeta bir şair gibi yaşar; sevdiği kadını kazanmak için bile hayal gücünü silah gibi kullanır. Bu ilk bölüm, izleyiciyi sıcak bir kucağa oturtup rahatlatır; güldürür, içinizi açar. Ama bu rahatlık bilinçli bir kuruludur. Benigni, sizi kasıtlı olarak o ışıltılı dünyanın içine çeker, çünkü sonra yaşananlar o ışıkla kıyaslandığında çok daha derin bir iz bırakacaktır. İkinci Dünya Savaşı'nın gölgesi İtalya'ya düştüğünde film de sessizce değişir. Ama Benigni ne savaşın yıkımını belgelemek, ne de izleyiciyi ezmeyi seçer. Bunun yerine babalık sevgisinin nasıl bir kalkan olabileceğini sorar. Guido'nun küçük oğluna karşı kurduğu anlatı, hem yürekleri parçalayan hem de onaran bir şey barındırır içinde. Bir babanın çocuğunu gerçeklikten korumak için tasarladığı o nazik yalan, filmin ruhudur ve bu ruh hiçbir zaman ucuz bir manipülasyona kaçmaz. Benigni burada hem komedyen hem de dramatik oyuncu olarak olağanüstü bir denge kurar. Gözlerindeki o neşe hiçbir zaman sönsün istemezsiniz, ama filmin sizi oraya sürüklediği yere geldiğinizde artık gülen de ağlayan da kendinizsiniz. Nicoletta Braschi'nin sessiz ama güçlü duruşu ve küçük Giorgio Cantarini'nin doğallığı da bu denklemi mükemmel tamamlar. İnsanlığın en karanlık dönemlerinden birini anlatırken bile hayata olan inancı teslim etmeyen nadir filmlerden biri olan bu yapıt, üç Oscar ödülü de dahil olmak üzere dünyanın dört bir yanında kalbine yer edinmiş ve yıllar içinde silinmek bir yana, derinleşmeye devam etmiştir.