Ejderhalarla kurulan o eşsiz bağın, yıllar sonra bile ne denli derin izler bıraktığını hatırlamak için bazen küçük bir hikâye yeterlidir. Hiccup ve Toothless'ın destansı serüveninin üzerine bir kapak gibi kapanan bu kısa metraj, aslında bir veda değil; bir hatırlatmadır. Geçmişle barışmanın, farklı nesillerin aynı değerleri paylaşmasının ve sevginin kuşaktan kuşağa nasıl aktarıldığının sıcak bir kutlamasıdır. Berk adası artık çok farklı bir yerde durmaktadır. İnsanlar ve ejderhalar artık aynı gökyüzünü paylaşmıyor olsa da aralarındaki köprü hiçbir zaman tam anlamıyla yıkılmamıştır. Bu kısa film, o köprünün üzerinde dikkatli adımlarla yürür. Yeni neslin eski zamanlara merakı, büyüklerin anılarındaki hüzün ve neşe karışımı, hikâyeyi duygusal açıdan son derece zengin bir yere taşır. Tim Johnson'ın yönetiminde şekillenen bu yapım, kısa süresine rağmen asla yüzeysel kalmaz. Aksine, her sahnede DreamWorks animasyonunun o tanıdık sıcaklığını ve görsel zarafetini hissettirirken izleyiciyi beklenmedik biçimde derinden etkiler. Jay Baruchel'in sesi yeniden Hiccup'a hayat verdiğinde, o tanıdık his anında geri döner; sanki hiç gitmemiş gibi. Filmin asıl gücü, büyük bir macera vaadi sunmamasında yatmaktadır. Patlayıcı bir aksiyon yerine içten bir duygusallığı tercih eder. Aile kavramını, geleneği ve kaybettiklerimize duyduğumuz özlemi sessizce ama etkili biçimde işler. Özellikle çocuklarıyla birlikte izleyecek yetişkinler için bu kısa film, hem nostalji dolu bir yolculuk hem de değerleri aktarmanın ne kadar önemli olduğunu hatırlatan nazik bir dokunuş niteliği taşır. Sergiyi tamamlamış büyük tablolar gibi; bu kısa metraj da tüm o epik maceraların ardından derin bir nefes alıp geriye bakmanın zamanı geldiğini söyler. Ejderha olmayan bir dünyada bile ejderhaları yaşatmanın mümkün olduğunu, bu kez başka bir neslin gözlerinden anlatır. Sona ermiş gibi görünen her şeyin aslında farklı bir biçimde devam ettiğini hatırlatan bu küçük ama kıymetli yapım, seriye gönülden bağlı olanlar için kaçırılmaması gereken bir deneyimdir.