Jean Eustache sinemasının sessiz ama derin izler bırakan ikinci uzun metrajlı filmi, bir ergenin dünyasını olağanüstü bir sadelikle aktarıyor. Küçük Daniel, büyükannesinin taşra evinin sakin ve belki de biraz durağan ritmine alışmışken kendisini annesinin kalabalık, sıkışık şehir dairesinde buluyor. Bu ani yer değişikliği yalnızca fiziksel bir göç değil; bir ruhun olgunlaşmaya zorlandığı, korunaklı bir kabuğun kırıldığı anın başlangıcıdır. Eustache, büyüme hikayelerinin sık düştüğü tuzaktan kaçınıyor. Ne aşırı duygusal sahneler ne de yapay dönüşüm anları var burada. Bunun yerine filmi, gerçek hayatın kendine özgü donukluğunu ve anlamsız gibi görünen küçük anlarını benimseyerek ilerliyor. Daniel'in şehirde tanıştığı insanlar, kısa süreli aşklar, bedensel keşifler ve yetişkinlik dünyasının ham gerçekleriyle kurduğu ilişki; hepsine bir belgesel soğukkanlılığıyla bakılıyor. Bu soğukkanlılık izleyiciyi uzaklaştırmak yerine garip bir şekilde içine çekiyor. Ingrid Caven'ın canlandırdığı anne figürü, idealize edilmemiş bir anneliği temsil ediyor. Ne kötü bir karakter ne de anlayışlı bir sığınak; sadece kendi hayatının içinde sıkışmış, eksik bağlantıların verdiği mesafeyle oğlunun yanında olan biri. Bu ilişki, filmin duygusal merkezini oluşturuyor. Fransız yeni dalgasının izlerini taşısa da Eustache kendine has bir sessizlik dili kuruyor. Ergenliğin yalnızlığını, arzuyu ve aidiyet arayışını anlatmak için dramatik noktalara değil, gündeliğin içindeki boşluklara başvuruyor. İzledikten sonra insanın kendi geçmişinin bir köşesine dokunduğu hissiyle baş başa kalıyor.