1905 yılında Karadeniz'de demirleyen bir Rus savaş gemisinde başlayan bu hikâye, aslında çok daha büyük bir çığlığın fitilini ateşler. Potemkin zırhlısındaki denizciler, çürümüş et yedirilmeye zorlanmaya karşı çıktıklarında, bu küçük isyan kıvılcımı kısa sürede devasa bir halk hareketi hâline dönüşür. Sergei Eisenstein, bireysel bir kahraman yaratmak yerine topluca ayağa kalkan insanları odak noktasına yerleştirir; böylece seyirci kendini o kalabalığın bir parçası gibi hisseder, dışarıdan izleyen biri gibi değil. Filmin gücü yalnızca anlattığı tarihsel olaydan gelmiyor. Eisenstein burada kurguyu bir silah gibi kullanır. Sahneler arasındaki geçişler, ritim ve çarpışan imgeler izleyicide adeta fiziksel bir etki bırakır. Özellikle Odessa Merdiveni sahnesi, sinema tarihinin en çok analiz edilen, en çok atıfta bulunulan dakikaları arasında yer alır; o sahneyi bir kez gören bir daha unutamaz. Kalabalıkların panik içinde koşuşturması, bir Kazak süvari saldırısı, devinen bir bebek arabası... Eisenstein, görüntüleri o denli ustaca bir araya getirir ki susmakla bağırmak arasındaki sınır ortadan kalkar. Sessiz sinema döneminin ürünü olmasına karşın filmin taşıdığı enerji hiç eskimemiş gibi durur. Baskıya karşı direnişin, dayanışmanın ve ortak bir öfkenin belgesel sertliğinde anlatıldığı bu yapıt, izleyiciye yüzyıl önceki bir isyanı değil, insanlığın hâlâ içinden çıkmaya çalıştığı bir döngüyü gösterir. Sinema sanatını hem konu hem de biçim olarak yeniden tanımlayan eserler arasında bu filmin adı her zaman ilk sıralarda yer alır ve bu yer hakkıyla kazanılmıştır.