Çocukluğun kırılgan dünyası ile karanlığın sınırında gezinen El Orfanato, İspanyol sinemasının en etkileyici gerilim filmlerinden biri olarak hafızalara kazınıyor. J. A. Bayona, ilk uzun metrajlı çalışmasında gotik korku geleneğine derin bir duygusal katman ekleyerek bambaşka bir deneyim sunuyor. Laura, çocukluğunu geçirdiği deniz kıyısındaki yetimhaneye yıllar sonra geri döner. Amaç hem duygusal hem de pratik: Bu köhne ama büyülü yapıyı özel gereksinimli çocuklara ev sahipliği yapacak bir yuvaya dönüştürmek. Yanında eşi ve oğlu Simon vardır; küçük Simon, enerjisi ve hayal gücüyle ailenin ışığı gibidir. Ancak bu eski bina sessizliğinin içinde bir şeyler saklamaktadır ve Simon'ın görünmez arkadaşlarla kurduğu oyunlar zamanla kaygı verici bir hal almaya başlar. Film, annelik sevgisini merkeze alarak korku türünü alışılmadık bir zemine taşıyor. Bayona, izleyiciyi ani sıçramalarla değil, yavaş yavaş sızan bir huzursuzlukla etkiliyor. Kasvetli deniz manzarası, ıssız koridorlar ve yılların ağırlığını taşıyan odalar; atmosfer o denli yoğun ki mekan adeta bir karakter gibi nefes alıyor. Belén Rueda'nın performansı filmin omurgasını oluşturuyor; hem güçlü hem kırılgan, hem ısrarcı hem de çaresiz bir anneyi büyük bir inandırıcılıkla canlandırıyor. El Orfanato, seyirciyi ürpertirken aynı zamanda derinden etkiliyor; çünkü korkusu salt hayaletlerden değil, kaybetme ihtimalinin ta kendisinden geliyor.