1990'ların doymak bilmez B-korku makinesi, bu kez sahneyi yeraltına taşıyor. Uzak bir çölde konumlanan nükleer bir maden tesisinden gelen tehlike sinyalleri üzerine küçük bir uzman ekibi bölgeye gönderilir. Ama içeride onları bekleyen ne teknik bir arıza ne de insan hatasıdır; klonlama teknolojisinin en çılgın ve en kanlı ürünleri, karanlık tünellerde sessizce bekliyordur. Carnosaur 2, selefinin bıraktığı yerden devam ederek dinozorları bilimsel bir merak nesnesinden hayatta kalma savaşının merkezine yerleştirir. Film, türünün klasik reflekslerini açıkça benimser: dar koridorlar, kesilen iletişim hatları, birbirini tanımayan insanların ortak bir kabusu paylaşması. Raptor'ların ve T-Rex'in yarattığı tehdit, filmin bütçesiyle orantılı bir enerjiyle sunulsa da atmosfer, izleyiciyi sürüklemek için yeterli gerilimi zaman zaman yakalamayı başarır. John Savage liderliğindeki oyuncu kadrosu, karakterlerine derinlik kazandırmaktan çok hayatta kalmaya odaklanır; bu da filmi düşünce gerektiren bir deneyimden çok, eğlenceli ve kaba bir aksiyon-korku karışımına dönüştürür. Dinozor efektleri dönemi için kabul edilebilir bir seviyede tutulmuş, animatronik kullanımı ise zaman zaman gerçek bir gerilim hissi doğurmayı başarır. Carnosaur 2, sinemada mükemmellik arayan izleyiciye hitap etmez; onun yerine 90'ların vidya kültürünü seven, bilinçli olarak "kötü ama eğlenceli" kategorisinde film izlemekten zevk alan seyirciye samimi bir deneyim sunar. Bir miktar nostalji, bir miktar sabır ve beklentileri yerinde tutmak bu filmin anahtarıdır.