Osmanlı'nın son nefesini verdiği, ardından cumhuriyetin kuruluşuyla birlikte toplumsal ve siyasi kırılmaların birbirini kovaladığı o çalkantılı dönem, pek çok filmin arka planını oluşturmuştur. Ancak Mehmet Tanrısever'in yönetmenliğini üstlendiği bu yapım, o dönemin tam ortasında yürüyen bambaşka bir figüre odaklanıyor: Bediüzzaman Said Nursi. Küçük yaşlardan itibaren medrese eğitimiyle kendini yetiştiren, Doğu Anadolu'dan İstanbul'a uzanan zorlu bir yolculukla ilim dünyasına adım atan bu isim, zamanla yalnızca bir âlim olmanın çok ötesine geçen bir anlam taşımaya başlıyor. Film, bir insanın yalnızca kalem ve iman silahıyla nasıl bir sisteme kafa tutabileceğini sorguluyor. Sürgünler, hapisler, mahkemeler ve bitmek tükenmek bilmeyen baskılar; Nursi'nin hem kişisel hem de toplumsal planda yaşadığı varoluş mücadelesinin zeminini oluşturuyor. Risale-i Nur Külliyatı'nın satır satır hayat bulduğu o zorlu koşullar, izleyicide hem hayret hem de derin bir hüzün bırakıyor. Yapım, dini ve tarihi bir figürü beyazperdeye taşırken idealize etme tuzağına yer yer düşse de sinema diliyle nadiren ele alınan bu yaşamı görünür kılması bakımından cesur bir girişim. Mürşit Ağa Bağ'ın başroldeki performansı filmin duygusal ağırlığını taşımaya çalışıyor. Türk sinema tarihi açısından özgün bir yer kaplayan bu yapım, inancın ve direncin kesiştiği noktada bir insanın nasıl şekillendiğini merak edenlere hitap ediyor.