İsveç'in kasvetli kış manzaraları arasında geçen bu gerilim, David Fincher'ın soğuk ve steril sinema diliyle izleyiciyi neredeyse fiziksel bir rahatsızlık hissine sürüklüyor. Stieg Larsson'ın dünya genelinde milyonlarca okuyucu bulan romanından uyarlanan yapıt, yalnızca bir cinayet gizemi değil; iktidar, yozlaşma ve hayatta kalma üzerine sert bir hesaplaşma olarak kendini konumlandırıyor. Mesleki itibarını yitirmiş gazeteci Mikael Blomkvist, bir aile hanedanının karanlık geçmişine gömülü on yıllık bir kayıp vakasını çözmek üzere ıssız bir adaya çekiliyor. Aynı anda, toplumsal normlarla hiçbir uzlaşısı olmayan, zekasını ve öfkesini birer silah gibi kullanan hacker Lisbeth Salander da kendi karanlık dünyasında var olmaya devam ediyor. Bu iki yalnız ruhun yollarının kesişmesi, filmin en güçlü dinamiğini oluşturuyor. Rooney Mara'nın Lisbeth'e hayat verişi olağanüstü bir performans. Karakter; kırılganlığı ve sertliği aynı anda taşıyan, acıyı içselleştirmiş ama asla teslim olmamış biri olarak ekranda adeta kazınıyor. Fincher ise her karesini titizlikle hesaplayarak gerilimi kademeli biçimde büyütüyor; filmin atmosferi, soğuk bir ellerin boğazınızı yavaşça sıkması gibi. Hikaye ilerledikçe sıradan bir kayıp vakası çok daha karanlık sulara doğru çekiliyor. Geçmişin nasıl bu denli uzun gölgeler düşürebildiğini ve bazı ailelerin kendi içinde ne tür cesetler sakladığını sorgulatan yapıt, türünün en olgun örneklerinden biri olmayı hak ediyor.