Terry Gilliam'ın 1985 tarihli bu başyapıtı, distopik kurgu türünün en cesur ve en tuhaf örneklerinden biri olarak sinema tarihine geçmiştir. Orwell'in karamsar öngörülerini absürt bir komedinin içine gömen Gilliam, izleyiciyi hem güldüren hem de derinden rahatsız eden bir evren inşa eder. Hikâye, devasa ve işlevsiz bir bürokrasinin dişlileri arasında sıkışıp kalmış sıradan bir memur olan Sam Lowrey'i anlatır. Kâğıt işleri, onay formları ve bitmek bilmeyen prosedürlerle örülü bu dünyada Sam, kendine has bir kaçış yolu bulmuştur: rüyalar. Gündüzleri gri ofis koridorlarında belgelerin altında ezilirken, geceleri kendisini kanatlarıyla gökyüzünde süzülen bir kurtarıcı olarak görür. Bu iki gerçeklik arasındaki uçurum, filmin hem komik hem de trajik ruhunu belirler. Gilliam'ın yaratttığı dünya görsel açıdan benzersizdir. Steampunk estetiğiyle boğulmuş borular, tıklayan makineler ve bir türlü düzgün çalışmayan teknolojik aygıtlar, sistemin kendisi kadar absürt ve işlevsizdir. Devlet her şeyi gördüğünü iddia ederken kendi yarattığı kaosun içinde boğulmaktadır. Bu çelişki, filmin keskin siyasi hicvinin temel taşını oluşturur. Totalitarizmi, tüketim kültürünü ve bireyin sistem karşısındaki çaresizliğini bu denli zarif ve yaratıcı biçimde ele alan çok az film vardır. Jonathan Pryce'ın kırılgan ve içine kapanık performansı, izleyiciyi Sam'le tam anlamıyla özdeşleştirir. Robert De Niro ise yalnızca birkaç sahneye sığdırdığı rolde kalıcı bir iz bırakır. İzledikten sonra kafanızda uzun süre dolaşan, her yeniden izleyişte yeni katmanlar keşfettiren türden bir film.