Bazı hikayeler, büyüklerin çoktan unuttuğu bir şeyi hatırlatmak için gelir: Dünyanın gözlerin ilk kez açıldığında ne kadar sonsuz göründüğünü. Fransız yazar Amélie Nothomb'un otobiyografik romanından uyarlanan bu animasyon film, tam da o ilk bakışın büyüsüne odaklanıyor. Küçük Amélie, hayatının ilk üç yılını Japonya'da geçiren Belçikalı bir ailenin kızıdır. Ama bu, sıradan bir çocukluk hikayesi değil. Amélie dünyaya geldiğinde başlangıçta hiçbir şeye ilgi göstermez, sanki varoluşun kendisinden habersizdir. Ta ki çikolatayla tanışana kadar. Bu küçük ama derin an, onun gözlerini hem kelimenin hem de metaforun tam anlamıyla açar ve filmin tüm ruhunu özetler: Merak, bir insanı nasıl hayata bağlayabilir? Savaş sonrası Japonya'nın kendine has sessizliği ve yeniden doğuş atmosferi, filmin arka planını oluştururken ön planda bir çocuğun gözünden süzülen bir dünya algısı var. Bahçedeki böcekler, evin hizmetçisiyle kurulan sessiz bağlar, doğanın ritmi... Hepsi Amélie için birer keşif kapısı. Film, yetişkin mantığının henüz sınırlamadığı o naif ama son derece keskin çocuk bakışını ustalıkla aktarıyor. Maïlys Vallade'ın yönetiminde şekillenen animasyon dili, hikayenin lirik ve içe dönük yapısıyla uyum içinde. Görseller sade ama şiirsel; diyaloglar az ama yüklü. Yabancı bir kültürde büyümenin, farklılıkları merakla karşılamanın ve insan bağlarının ne denli kırılgan ve değerli olduğunun altını çiziyor. Hem çocuklara hem de çocukluğunu özleyen yetişkinlere seslenen bu film, izleyiciyi hızlandırmak yerine yavaşlatıyor; dünyaya yeniden ve dikkatle bakmaya davet ediyor.