Emin Alper, Türk sinemasının en özgün yönetmenlerinden biri olarak her filminde hem toplumsal bir gerçeği hem de insanın iç dünyasını ustalıkla buluşturuyor. Kurak Günler de bu çizginin belki en olgun ve en cesur halkası. Hikâye, küçük bir Anadolu kasabasına savcı olarak atanan Emre'nin gözünden açılıyor. Yanıklar, ilk bakışta sıradan bir taşra yeri; ama havasında bir şeyler var, söylenmeden asılı duran şeyler. Belediye başkanlığı seçimleri kasabayı zaten germiş durumdayken Emre'nin varlığı bu denkleme yeni bir belirsizlik katıyor. Savcı tarafsız kalmak istiyor, ama taşrada tarafsızlığın kendisi bile bir tavır sayılıyor. Alper, gerilimi büyük patlamalarla değil, fısıltılar ve bakışlar aracılığıyla inşa ediyor. Kasabanın kuru, bunaltıcı iklimi hem coğrafi hem de ruhsal bir metafor olarak işliyor; başlıkta geçen "kurak"lık yalnızca toprakla ilgili değil. Siyaset, cinsellik, güç ve ahlak birbirine o kadar sıkı dolanmış ki hangisinin hangisini belirlediğini ayırt etmek neredeyse imkânsız hale geliyor. Selahattin Paşalı ve Ekin Koç başta olmak üzere oyuncu kadrosu, bu gergin atmosferi hiç zorlanmadan taşıyor. Film, izleyiciyi rahatsız eden bir bilinç yüküyle baş başa bırakıyor; çünkü anlattığı şey yalnızca bir kasabanın değil, çok daha tanıdık bir ortamın hikâyesi. 59. Antalya Altın Portakal'da En İyi Yönetmen dahil dokuz ödül kazanması tesadüf değil.