Quentin Tarantino sinemasını diğerlerinden ayıran şey, şiddeti bir araç olarak kullanırken aynı zamanda onu bir dil hâline getirmesidir. 2012 yapımı bu western, yönetmenin imzasını taşıyan diyalog ustalığı ve kışkırtıcı anlatısıyla Amerika'nın en karanlık dönemlerinden birine, kölelik çağına, hem sert hem de kaçınılmaz biçimde eğlenceli bir mercekten bakıyor. Hikâye, özgürlüğünü yeni kazanmış bir adamın içinden çıkmak istediği dünyanın ta kendisiyle hesaplaşmasını anlatıyor. Jamie Foxx'un canlandırdığı Django, sessizliğiyle konuşan, öfkesini içine gömmüş bir karakter; ama bu sessizlik, zamanı geldiğinde patlayan bir yayın gerginliğini taşıyor. Onun yanında Christoph Waltz'ın oynadığı Dr. King Schultz ise sinemanın son yıllarında yaratılmış en özgün karakterlerden biri. Kibarlığı ve vahşeti aynı anda taşıyan, esprili ama bir o kadar tehlikeli bu Alman ödül avcısı, filmin hem vicdanı hem de itici gücü oluyor. Leonardo DiCaprio ise alışılmış kahraman imajının çok uzağında, rahat koltuğunda oturan ve gücünden zevk alan bir şeytan portresi çiziyor. Güneyin pamuk tarlalarında inşa edilmiş bu karanlık krallığın içinde Samuel L. Jackson'ın canlandırdığı karakter de en az DiCaprio'nun rolü kadar rahatsız edici ve akılda kalıcı. Tarantino burada yalnızca bir intikam hikâyesi anlatmıyor. Amerikan tarihinin utanç verici bir dönemini sinema diliyle yeniden yazıyor; ancak bunu nostaljik bir yas ya da didaktik bir ders olarak değil, tam anlamıyla bir spaghetti western çılgınlığı içinde yapıyor. Spaghetti western referansları, abartılı şiddet sahneleri ve sürükleyici müzik seçimleri, filmi hem kışkırtıcı hem de seyirciyi koltuğuna yapıştıran bir deneyime dönüştürüyor. Yüz altmış beş dakikalık bu yolculuk boyunca seyirci yalnızca bir kurtarış hikâyesi izlemiyor; sistemin içinde ezilenlerin o sisteme karşı nasıl direndiğini, dostluğun en beklenmedik koşullarda nasıl filizlendiğini ve insanlık onurunun hiçbir zincirle gerçekten bağlanamayacağını hissediyor. Tarantino'nun bu filmi, seyirciyi hem eğlendiren hem de rahatsız eden, izledikten sonra kolay kolay silkinip üstünden atılamayan türden bir sinema eseri olarak öne çıkıyor.