Pandemi günlerinin yarattığı o tuhaf yalnızlığı hatırlıyor musunuz? Ekrana mahkûm, birbirimizden uzak, yine de bir arada olmaya çalıştığımız o anları. Rob Savage'ın bu cesur yapımı tam da o ruh halini bir korku aracına dönüştürüyor ve bunu son derece ustalıklı bir biçimde yapıyor. Altı arkadaş, karantina sıkıntısını dağıtmak ve belki de biraz heyecan yaşamak amacıyla bir Zoom görüşmesinde buluşarak spiritüel bir seans düzenlemeye karar verir. Bir medyumun rehberliğinde başlayan bu online ritüel, başlangıçta masum bir eğlenceye benzer. Ancak çok geçmeden ekranların ardından sızan bir karanlık, geceye tamamen farklı bir anlam yükler. Savage, sinemanın en kısıtlayıcı formatlarından birini, yani tüm hikayeyi bir video konferans ekranına sığdırmayı, bir zaafiyete değil aksine güçlü bir anlatı aracına çeviriyor. Pikselli görüntüler, donmalar, mikrofon sesleri ve kötü internet bağlantısı burada sıradan teknik aksaklıklar değil; gerilimi besleyen, gerçeklik hissini pekiştiren unsurlar haline geliyor. Found footage geleneğine modern bir yorum getiren yapım, izleyiciyi karakterlerin oturma odalarına, yatak odalarına davet ederken aynı zamanda o mekânları birer tehdit unsuruna dönüştürüyor. Pandeminin yarattığı izolasyon duygusunu bu denli yerinde kullanan bir korku filmine rastlamak oldukça nadir. Dijital çağın hem bizi birbirine bağlayan hem de savunmasız kılan yüzünü soğukkanlılıkla gözler önüne seren yapım, küçük bütçesiyle büyük bir etki bırakmayı başarıyor.