Ergenliğin tam ortasında, olgunlaşmamış ama bir o kadar da keskin zekâlı bir kızın hikâyesiyle karşılaşmak her zaman beklenmedik bir etki bırakır. Juno MacGuff, Minnesota'nın sıradan kasaba havasında, kendi dünyasının kurallarını yazan, dudak büken, alışılmışın dışında bir ergen. Ne var ki bir anlık kararın ardından kendini beklemediği bir gerçekliğin tam ortasında bulur: Hamile. Jason Reitman'ın bu filmi, bir gençlik dramını ele alış biçimiyle döneminin çok ötesine geçer. Genç bir kızın istenmeyen hamilelikle baş etme sürecini ne aşırı bir ağırlıkla ne de ucuz bir güldürüyle işler. Bunun yerine tuhaf, keskin ve içten bir ses tonu seçer. Juno'nun sesi, o dönemin pop kültür referanslarıyla örülü diyalogları ve müzikal atmosferiyle film, izleyiciye hem gülme hem de sessizce düşünme anları sunar. Elliot Page'in canlandırdığı Juno karakteri, kırılganlığını asla doğrudan göstermeyen ama her sahnesinde derinden hissettiren bir figür. Onun yanında Michael Cera'nın utangaç ve naif Paulie'si, Jennifer Garner'ın özlem dolu Vanessa'sı ve Jason Bateman'ın belirsiz bir yerde duran Mark'ı, hikâyeye beklenmedik derinlikler katıyor. Film, yetişkinliğe geçişin sadece biyolojik değil, duygusal ve ahlaki bir sınav olduğunu anlatıyor. Sorumluluk, aile, sevgi ve kimlik arayışı temalarını birbirine ördüğü o naif ama zekice yapısıyla Juno, hem zamanında hem de bugün izlendiğinde aynı sıcaklığı taşıyor. İnce bir hüzün ve gerçek bir umutla sona eren bu yolculuk, kolay unutulacak cinsten değil.