Bernardo Bertolucci'nin bu devasa yapıtı, tarihin en alışılmadık biyografilerinden birini beyazperdeye taşır: İki yaşında tahta çıkarılan ve Çin'in son imparatoru olan Pu Yi'nin, onlarca yıla yayılan sarsıcı varoluş yolculuğu. Küçük bir çocuğun, anlayamadığı bir iktidarın tam ortasına fırlatılmasıyla başlayan hikâye, aslında özünde bir kafes metaforudur. Yasak Şehir'in surları, onu dünyanın geri kalanından koruduğu kadar hapseder de. Film, tarihi bir panorama olduğu kadar derin bir kimlik sorgulaması olarak da okunabilir. İmparatorluk, savaş, işgal, devrim ve yeniden eğitim kampları gibi birbirinden sert dönemeçler, Pu Yi'nin kişisel çöküşünü ve yeniden doğuşunu çerçeveler. Bertolucci, bu malzemeyi siyasi bir belgesel soğukluğuyla değil, neredeyse elle tutulur bir duygusal yoğunlukla işler. Gerçek Yasak Şehir'de çekilen sahneler, Vittorio Storaro'nun büyüleyici görüntü yönetimiyle birleşince ekranda neredeyse fiziksel bir ağırlık hissi yaratır. John Lone'un Pu Yi'ye hayat verdiği performans, karakterin hem kibrine hem de kırılganlığına eşit mesafede durur. İzleyici, bu adamı ne tam anlamıyla sevebilir ne de ondan tamamen uzaklaşabilir; tam da Bertolucci'nin istediği o rahatsız edici ara bölgede kalır. Tarih sahnesinden silinen bir adamın hikâyesi, aynı zamanda evrensel bir yalnızlık ve aidiyet arayışına dönüşür. Çin'in kanlı dönüşümünü bireysel bir trajedinin prizmasından izlemek isteyen herkes için vazgeçilmez bir yapıt.