Sekiz yaşındaki Ishaan Awasthi, dünyanın geri kalanıyla bir türlü aynı frekansta buluşamayan bir çocuktur. Dersleri bir felakettir, harfler sayfada dans eder, sayılar anlamsız sembollere dönüşür. Ailesi onu tembel, öğretmenleri ise sorunlu olarak etiketler. Bu etiketlerin ağırlığı altında ezilen küçük Ishaan, sonunda evden uzakta, yatılı bir okula gönderilir. Aamir Khan'ın hem yönettiği hem de canlandırdığı Ram Shankar karakteriyle birlikte film bambaşka bir boyut kazanır. Sanat derslerinin yeni öğretmeni, diğerlerinin görmezden geldiği şeyi fark eder; Ishaan'ın gözlerindeki o söndürülmüş ışığı. Disleksiyi yalnızca tıbbi bir terim olarak değil, farklı bir bakış açısı olarak ele alan film, eğitim sisteminin ne denli tek tip bir kalıba zorladığını ve bu kalıba uymayan çocukların nasıl görünmez kılındığını acı bir dürüstlükle gözler önüne serer. Darsheel Safary'nin performansı, küçük bir çocuğun iç dünyasını bu denli derinlikli taşıyabileceğini kanıtlar niteliktedir. Her sahnede hissedilen yalnızlık ve anlaşılmama duygusu, izleyiciyi Ishaan'ın penceresiyle bakmaya zorlar. Film zaman zaman duygusal yoğunluğunu bilinçli bir şekilde tırmandırır; bu melodramatik dokunuşlar bazılarına fazla gelebilir, ancak hikayenin ruhuna yabancı değildir. Hint sinemasının sınırlarını zorlayan bu yapım, yalnızca bir çocuk hikayesi değil; görmek, anlamak ve sabırla sevmek üzerine evrensel bir hatırlatmadır.