Paris'in varlıklı semtlerinden birine ait geniş bir konak, aristokrat bir adam ve onun dünyasına bambaşka bir yerden adım atan biri... Gerçek bir hikâyeden ilham alarak beyazperdeye taşınan bu Fransız yapımı, insanlığın en saf formunu aramaya çıkıyor; hem de bunu yaparken ne vaaz veriyor ne de gözyaşı sızdırmak için zorlama duygusal anlara başvuruyor. Éric Toledano'nun yönetmenliğiyle 2011'de Fransa'da vizyona giren yapım, sosyal uçurumları aşan bir dostluğun anatomisini çiziyor. Bir yanda yaşamı artık yalnızca zihninden ibaret olan, bedeniyle arası kesilmiş bir adam var; öte yanda ise hayatın kendisine sunduklarıyla değil, koparıp aldıklarıyla yüzleşmek zorunda kalmış biri. Bu iki insan, normalde hiçbir ortak zemin bulamayacakları bir dünyada birbirlerini keşfediyorlar. Ve bu keşif, her ikisini de dönüştürüyor. François Cluzet ile Omar Sy arasındaki kimya, filmin omurgasını tek başına ayakta tutuyor. Cluzet, hareketsiz bir bedende sıkışıp kalmış bir karakteri oynarken yüz ifadesiyle ve sesinin tonuyla inanılmaz bir derinlik yaratıyor. Sy ise taşıdığı doğallık ve zamanlamasıyla sahneye girdiği her anda ekrana yapıştırıyor izleyiciyi. İkisi birlikte yarattıkları dinamiği büyük bir incelikle işliyorlar; güldürürken düşündürüyorlar, hafiflerken sizi ansızın içinizi sıkıştıran bir duyguya hazırlıksız yakalıyorlar. Film, toplumsal eşitsizliklere ve engelliliğe dair klişelere yaslanmak yerine bu meseleleri bir arka plan olarak kullanıyor. Asıl meselesi çok daha evrensel: Bir insan başka bir insanı gerçekten gördüğünde ne olur? Acımadan, kibir ya da eziklikten azade, salt insan olarak karşılaştığında? Bu sorunun yanıtını filmde sözlerde değil, küçük anlarda, bakışlarda ve sessizliklerde buluyorsunuz. Müzik seçimleri de filmin ruhunu şekillendiren unsurlar arasında. Klasikle modern arasındaki geçişler, karakterlerin dünyaları arasındaki mesafeyi ve o mesafenin yavaş yavaş kapanışını sezdirir gibi hissettiriyor. İzledikten sonra sizi iyi hissettiren filmler her zaman yüzeysel değildir. Bazen derinlemesine insan kalan, gerçeği şeker kaplamadan aktaran yapımlar da tam anlamıyla can yakar. Can Dostum işte tam olarak o türden bir film.