Sinema tarihinin henüz bebeklik çağındayken, bir sihirbaz-yönetmen kamerasını gökyüzüne çevirdi ve insanlığın en kadim düşlerinden birini perdeye taşıdı. Georges Méliès'in 1902 yılında çektiği bu kısa yapıt, yalnızca bir film değil; görsel hayal gücünün bilimle buluştuğu, masalın gerçeklikle kucaklaştığı bir manifestodur. Hikâye, aşırı hevesli ve biraz da çılgın bir astronom olan Profesör Barbenfouillis'in Ay'a seyahat etme projesini meslektaşlarına kabul ettirmesiyle başlar. Plan basit ama cesurdur: Dev bir topun namlusundan fırlatılacak bir mermi-kapsülle Ay'a ulaşmak. Ve işte tam da bu noktada Méliès'in sihri devreye girer. İzleyici, o döneme kadar hiçbir sinema perdesinde görmediği türden bir spectacle'ın içine çekilir. Filmin yarattığı atmosfer, çocuksu bir merak ile ironik bir zekanın mükemmel bileşimidir. Jules Verne ve H.G. Wells'in bilimkurgu yazınından beslenen bu yapıt, aynı zamanda dönemin bilim dünyasına nazik bir gülümsemeyle bakar. Sahnelerde gerçekçilik aramak yanlış olur; Méliès zaten bunu hiç vaat etmez. Onun sunduğu şey başka bir gerçekliktir: Sinemanın kendisinin büyüsü. Roketin Ay'ın yüzüne saplandığı o ikonik sahne, yüz yılı aşkın süredir belleklerde silinmez biçimde yer etmiştir. Bu tek kare bile, bir sanatçının sadece bir hikâye anlatmakla kalmayıp tamamen yeni bir görsel dil icat ettiğini kanıtlamaya yeter. Méliès'i izlemek, sinemanın neden var olduğunu yeniden keşfetmek gibidir.