Genetik kodun bir insanın kaderine dönüştüğü, doğum gününde bile gelecektinin belirlendiği bir dünya hayal edin. Andrew Niccol'ün 1997 tarihli distopik başyapıtı Gattaca, yakın geleceği öyle soğuk ve steril bir estetikle çiziyor ki, bu parlak laboratuvar aydınlığının içinde insan olmanın gerçek anlamını sormak kaçınılmaz hale geliyor. Hikâye, genetik seçimle doğmamış, yani "geçersiz" sayılan Vincent Freeman'ın gözünden açılıyor. Kalp hastalığı riski ve kısa öngörülen ömrüyle dünyaya gelen Vincent, yıldızlara ulaşma hayali kuran biri için sistemin en alt basamağına mahkûm edilmiştir. Gattaca Havacılık Şirketi'nde astronot olmak isterken kendini temizlik görevlisinin eldivenlerini takarken bulan Vincent, bir gün beklenmedik bir kapı aralandığını hisseder. Ancak bu kapıdan geçmek, başka birinin kimliğini ve bedenini ödünç almayı gerektirir. Gattaca salt bir bilim kurgu filmi değil; örtük biçimde öjenik ideolojisini, ayrımcılığı ve insan iradesinin sınırlarını sorgulayan bir ahlaki deney sahnesi. Niccol, genetik determinizme karşı ısrarcı bir itirazı sinemaya taşıyor. Film boyunca sorulan soru şu: Bedenin içindeki sayılar, bir insanın nereye kadar gidebileceğini gerçekten belirleyebilir mi? Ethan Hawke'un kırılgan kararlılığı, Uma Thurman'ın gizemli çekimi ve Jude Law'un derin iç çatışmalarla bezeli performansı, bu soğuk gelecekte sıcak bir insani nabzın atmaya devam ettiğini hissettiriyor. Filmin görsel dili, soğuk altın ve amber tonlarıyla öylesine özenli kurulmuş ki, her kare neredeyse bir resim gibi duruyor. Gattaca, üzerinden onlarca yıl geçmesine karşın güncelliğini hiç yitirmeyen, izledikten sonra kendinize dair sorular sormaktan alamayacağınız nadir yapıtlardan biri.