Rakeysh Omprakash Mehra'nın 2006 yapımı bu Hint sineması şaheseri, kuşaklar arası bir köprü kurarak geçmişin devrimci ruhunu günümüzün kayıtsız gençliğiyle ustalıkla buluşturuyor. Belgesel çekmek için Hindistan'a gelen genç İngiliz kadın Sue, büyükbabasının 1920'lere ait günlüklerinden yola çıkarak Bhagat Singh ve arkadaşlarının hikayesini beyazperdeye taşımak istiyor. Yanında Hintli arkadaşı Sonia ve onun aracılığıyla bir araya gelen, hayata karşı sorumsuz ve dağınık bir grup genç yer alıyor. Bu gençler başlangıçta tarihle en ufak bir bağ kurmaktan uzak; ama kameralar döndükçe bir şeyler değişmeye başlıyor. Filmin en büyük gücü, bu dönüşümü zorla yaşatmamasında yatıyor. Tarihsel figürleri canlandıran gençlerin iç dünyalarındaki kıpırdanma o kadar organik ve inandırıcı ki izleyici de onlarla birlikte farkında olmadan bu uyanışa ortak oluyor. Neşeli, çoşkulu ve dostluk dolu başlangıç atmosferi, filmin ilerleyen bölümlerinde çok daha ağır bir duygusal ağırlığa evriliyor. Bu geçiş o denli iyi kurgulanmış ki ani değil, kaçınılmaz hissettiriyor. Aamir Khan başta olmak üzere oyuncu kadrosunun performansı, bu duygu yolculuğunun taşıyıcı sütununu oluşturuyor. Sarı rengin Hint kültüründe fedakarlığı simgelediği düşünüldüğünde, filmin görsel dili de anlamını katmanlı bir biçimde açığa çıkarıyor. Vatanseverliği slogana dönüştürmek yerine onu insani bir soruya dönüştüren nadir yapıtlardan biri.