Oliver Stone'un Vietnam'ın içinden çektiği bu yarı otobiyografik yapıt, savaşı bir zafer ya da yenilgi meselesi olarak değil, insanın kendisiyle girdiği en acımasız hesaplaşma olarak ele alır. Charlie Sheen'in canlandırdığı genç ve idealist Chris Taylor, üniversiteyi bırakıp gönüllü olarak cepheye gider. Arkasında bıraktığı düzenli, korunaklı hayatın yerine Vietnam ormanlarının nemini, sıtmasını ve her an patlayabilecek bir gerilimiyle dolu bekleyişi koyar. Bu tercih başlı başına anlamlıdır çünkü Taylor savaşı yakından görmek istemektedir; oysa görecekleri onu hiç hazır olmadığı biçimlerde dönüştürecektir. Filmin asıl gücü, düşmanı dışarıda değil müfrezanin tam ortasında konumlandırmasından gelir. Tom Berenger ve Willem Dafoe'nun oynadığı iki astsubay, birbirinden köklü biçimde ayrılan iki zihniyeti, iki ahlak anlayışını, iki savaş yorumunu temsil eder. Aralarındaki gerilim zamanla Taylor'ın ruhunu ikiye bölen bir çatışmaya dönüşür. Stone, bu anlatıyı kendisi de bir Vietnam gazisi olduğundan, tanıklıktan gelen ham bir gerçeklikle kurar; sonuç olarak ortaya çıkan atmosfer belgesel soğukluğuyla kurgu yoğunluğunu aynı anda taşır. Müfreze, seyirciye kahramanlık masalı sunmaz. Aksine savaşın insanı nasıl aşındırdığını, vicdanın kaosun içinde nasıl küçüldüğünü ve bir askerin en büyük savaşının çoğu zaman karşısındaki değil kendi içindeki olduğunu gösterir. 1987 Oscar En İyi Film ödülünü alan yapıt, bugün hâlâ savaş sinemasının en sarsıcı referans noktalarından biri olmayı sürdürür.