Japon bağımsız sinemasının sessiz sedasız ortaya koyduğu en yaratıcı zaman yolculuğu hikâyelerinden biri olan bu film, küçük bir kafenin arka odasında başlayan tuhaf bir keşifle izleyiciyi düşündürücü ama bir o kadar da eğlenceli bir serüvene davet ediyor. Kahramanımız, televizyon ekranının tam iki dakika ilerideki geleceği gösterdiğini fark ettiğinde, bu gizemli durumu önce sıradan bir arıza sanıyor. Oysa ekrandaki görüntü kendisini izleyen başka bir kendisidir ve bu döngü, mantığın çözmeye çalışırken bir o kadar içine geçtiği türden bir bilmece hâline geliyor. Filmin asıl büyüsü, büyük bütçeli Hollywood yapımlarının görkemli efektleri yerine sınırlı mekânları ve sınırlı oyuncu kadrosuyla zamana dair bu kadar derin sorular sorabilmesidir. Tek bir bina içinde geçen hikâye, kısıtlı alanı bir handikap olarak değil, gerilim ve komedinin iç içe geçtiği bir sahne tasarımı olarak kullanıyor. Yönetmen Junta Yamaguchi, bütçe yetersizliğini yaratıcılıkla örtbas etmekle kalmıyor, aksine bu sınırlılığı anlatının ruhuna işliyor. İki dakikalık zaman farkının doğurduğu olasılıklar, karakterleri giderek daha çılgın ve bir o kadar da mantıklı kararlar almaya itiyor. Seyirci olarak siz de onlarla birlikte "şimdi ne yapılmalı?" sorusunu sorguluyor, zaman paradokslarının yarattığı baş dönmesini hem gülerek hem düşünerek yaşıyorsunuz. Japon bağımsız sinemasına yabancı olanlar için ideal bir kapı arası, bu türü sevenlere ise naif ama özgün bir küçük şaheser niteliğinde. Zaman kavramını yeniden düşündüren, ama bunu ağırbaşlı bir ciddiyetle değil şen bir zekâyla yapan filmler arasında özel bir yeri var.