Türk sinemasının 1990'lar ruhunu en saf haliyle yansıtan yapıtlardan biri olan bu film, aslında çok basit bir özlemi anlatır: Her şeyin yoluna gireceğine dair o kırılgan, çocuksu inancı. Ömer Vargı'nın yönetmenliğiyle hayat bulan hikâye, hayatın kendisiyle sürekli kavgalı, bir türlü aya eremeyen Altan karakteriyle açılır. Cem Yılmaz bu rolde kariyer tanımlayan bir performans sergiler; seyircinin hem güleceği hem de içini sıktığı o naif, serserice umut taşıyan adam tipini ustalıkla canlandırır. Hikâye, uzun süredir yollarını kaybetmiş iki kardeşin yeniden bir araya gelmesiyle ivme kazanır. Mazhar Alanson'ın hayat verdiği Nuri ile Altan arasındaki ilişki, filmin duygusal omurgasını oluşturur. İki kardeşin Bodrum yolculuğu, bir planın değil aslında bir hayalin peşinden koşmanın hikâyesidir. Yanlış kararlar, küçük yalanlar ve büyük umutların iç içe geçtiği bu yolculuk, Türk izleyicisine hem tanıdık hem de eğlenceli gelir. Film, trajikomiği hiç zorlamadan doğal bir şekilde işler. Güldürürken düşündürür, eğlendirirken hüzünlendirir. Bodrum'un güneşli atmosferi, hikâyenin altında yatan karanlık gerçeklerle tuhaf ama hoş bir kontrast yaratır. Aile bağları, ihtiraslar ve hayal kırıklıkları üzerine kurulu bu yolculuk, 90'lar Türkiye'sinin toplumsal dokusundan damıtılmış özgün bir ayna tutar seyirciye. İzledikten sonra insanın aklında kalan şey, umudun kendisi değil, o umuda tutunmanın bedeli olur.