Çağan Irmak sineması, Türk duygusallığının en derinden yankılandığı yerleri bulmakta her zaman ustadır. Dedemin İnsanları da bu geleneğin güçlü bir halkasını oluşturuyor; ama bu kez hikâye yalnızca gözyaşına değil, toplumsal belleğe de dokunuyor. Film, 1980 öncesinin gergin ve kırılgan Türkiye'sinde, küçük bir Ege kasabasında geçiyor. Küçük Ozan, üç kuşağın bir arada yaşadığı bir ailenin içinde büyüyor. Ancak bu büyüme sancısız değil; kasabada yerli halk ile göçmenler arasındaki derin uçurum, çocuğun dünyasına da sızıyor. "Gavur" diye alay edilen Ozan, bir yanda aile sevgisi diğer yanda akran baskısıyla bunaltıcı bir çelişkinin içinde kalıyor. Bu gerilim, filmin hem kişisel hem de toplumsal katmanlarını birbirine ustalıkla bağlıyor. Hikâyenin ruhunu taşıyan isim ise Çetin Tekindor'un canlandırdığı dede Mehmet. Yiğit Özşener, Gökçe Bahadır ve Hümeyra gibi güçlü oyuncuların da katkısıyla film, karakterlerini klişeye düşürmeden inandırıcı biçimde kuruyor. Tekindor'un sahnedeki varlığı, filmin duygusal ağırlık merkezini sağlamlaştırıyor. Irmak, bu yapımda nostaljik bir Ege tablosu çizerken kimlik, aidiyet ve kuşaklar arası aktarım gibi temaları özenle işliyor. Çocukluğun masumiyetiyle yetişkinlerin karmaşık dünyasını birbirine bağlayan bu film, izleyicide hem bir özlem hem de derin bir huzursuzluk bırakıyor. Türk sinemasının aile dramı geleneğinde önemli bir yere sahip olan yapım, hafızalarda kolayca yer ediniyor.