İstanbul'un kıyısında, Rumelihisarı'nın tenha köşelerinde hayatta kalmaya çalışan Mahsun, evsiz, işsiz ve yalnız bir adamdır. Balıkçılarla kurduğu gevşek dostluk ve sabahçı kahvesinde biriktirdiği borçlar, onun dünyasının sınırlarını çizer. Geceleri arabaları çalar; ama yalnızca sürmek için. Sabah olunca, kimseye fark ettirmeden o arabaları özenle yıkayıp yerlerine bırakır. Bu garip alışkanlık, filmle ilgili söylenecek her şeyin özünü barındırır: Mahsun, sahip olmak istemez, yalnızca dokunmak ister. Derviş Zaim, ilk uzun metrajlı filmiyle Türk sinemasına hem şiirsel hem de yüzleştirilmesi güç bir portre kazandırdı. Tabutta Rövaşata, yoksulluğu bir tema olarak değil, soluk alan bir gerçeklik olarak ele alıyor. Kameranın bakışı yargılamıyor, acıma da taşımıyor; yalnızca tanıklık ediyor. Ahmet Uğurlu'nun Mahsun'a kattığı içtenlik, karakteri dramatik bir figür olmaktan çıkarıp sıradan bir insan hâline getiriyor ve işte o noktada film derinden etkiliyor. Tuncel Kurtiz'in canlandırdığı Reis figürüyle Mahsun arasındaki ilişki, filmin duygusal omurgasını tutuyor. Hikâye ilerledikçe bu kırılgan dengelerin üzerine yeni bir unsur düşüyor ve Mahsun'un saf, yalın dünyası baskı altına giriyor. Zaim, bütçesizliği bir kısıt değil estetik bir tercih gibi kullanıyor; sonuç olarak ortaya çıkan film, Türkiye'nin 90'lı yıllarındaki kentsel yalnızlığını neredeyse belgesel bir dürüstlükle yansıtıyor.