Hayao Miyazaki'nin 1988 yılında hayata geçirdiği bu başyapıt, annesinin iyileşmesini bekleyen iki küçük kız kardeşin, Satsuki ve Mei'nin, taşra yaşamıyla ilk kez yüzleştiği bir yaz mevsimine dayanıyor. Baba ve kızlar, hastaneye yakın olmak umuduyla Japonya'nın kırsal kesimindeki eski bir eve yerleşirler. Ev de, orman da, çevre de onlara yabancıdır; ama çocuk gözleri her şeyi bir tehdit olarak değil, keşfedilmeyi bekleyen bir sır olarak görür. Miyazaki bu filmde izleyiciye çocukluğun o eşsiz algı biçimini geri verir; dünyanın henüz mantık filtresinden geçmediği, her köşenin canlı ve gizemli olduğu o kısa ama değerli dönemi. Devasa, yumuşak ve sessiz varlığıyla Totoro, bir macera kahramanı değil, varoluşuyla teselli eden bir dosttur. Onun mevcudiyeti bile başlı başına bir huzur kaynağıdır. Film, masumiyeti yüceltirken aynı zamanda arka planda sessiz bir hüznü de taşır. Annenin yokluğu, belirsizlik ve bekleme hali hiçbir zaman melodrama dönüşmez; bunun yerine çocukların dünyayı kavrayış biçimiyle yumuşatılır. Hızla betonlaşan modern şehirlerin gölgesinde kaybolan kırsal Japonya'ya duyulan özlem de bu atmosferin içine sinmiştir. Totoro yıllar geçtikçe bir sembol hâline gelmiştir; hem çocukluk hem de o çocukluğun kaçınılmaz biçimde geride kalmasının simgesi olarak. Animasyon tarihinin değil, sinema tarihinin en sıcak kalpli anlarından birini sunar.