1999 yılının Seul'ü, yeni bir milenyumun eşiğinde titreyen bir şehirdir. Sokaklarda kaset çalarlar, okul koridorlarında fısıltılar dolaşır ve her şey bir an sonra değişecekmiş gibi hem heyecanlı hem de kırılgandır. Bang Woo-ri'nin bu büyülü atmosfere yerleştirdiği hikâye, tam da böyle bir dönemin ruhunu en saf haliyle yakalamayı başarıyor. On yedisinde bir kız olan Bora, hayatını en iyi arkadaşının bir ricasıyla beklenmedik biçimde değiştiren o anlık kararın tam ortasına düşer. Başlangıçta masum ve sakar görünen bu plan, zamanla Bora'yı hem kendisinin hem de çevresindeki insanların duygularıyla yüzleştiren bambaşka bir yolculuğa dönüşür. Sevmek, kaybetmek ve farkında olmadan birini incitmek... Tüm bunlar, henüz isim koyamadığı duygularla boğuşan bir genç kızın gözünden aktarılıyor. Kim You-jung, Bora'yı canlandırırken karaktere öyle doğal bir enerji katıyor ki ekranda her an gerçek bir insanı izliyormuş hissi hiç gitmiyor. Gençliğin çelişkilerini, arkadaşlığa duyulan sadakati ve ilk aşkın tuhaf, sersemletici ağırlığını taşıyan bu performans, filmin duygusal omurgasını tek başına ayakta tutuyor. Yanındaki oyuncular da bu denklemi bozmuyor; aksine o narin dengeyi koruyan bir bütünlük yaratıyorlar. Filmde 90'lar estetiği, yalnızca nostaljik bir dekor olarak kullanılmıyor. Dönemin renkleri, müzikleri ve gündelik ritmi, hikâyenin duygusal dokusuna işlenmiş durumda. İnternetin henüz hayatın merkezine girmediği, her bilginin bir çabayla, her hissin yüz yüze yaşandığı o yıllar, gençliğin ne denli yoğun ve kalıcı izler bırakabildiğini hatırlatıyor. Karşılıksız aşk, dostluğun bedeli ve geç fark etmenin acısı üzerine kurulu bu hikâye, izleyiciyi yavaş yavaş sürüklüyor. Büyük dramatik sahnelerle değil, küçük bakışlarla, sessiz kalan repliklerle ve içten içe büyüyen bir hüzünle ilerliyor. Sonunda gözyaşlarını tutmak zor oluyor; ama bu gözyaşlar, sadece üzüntüden değil, bir zamanlar hepimizin yaşadığı o tuhaf güzelliği yeniden hatırlamaktan geliyor. Yüzyıllar dönüşürken çocukluktan çıkan herkesin tanıdık hissedeceği bir film.