Terrence Malick'in savaş sinemasına kazandırdığı bu yapıt, tüfeğin namlusundan değil, insanın içinden bakıyor dünyaya. İkinci Dünya Savaşı'nın Pasifik cephesinde, Guadalcanal'ın tropikal ormanları arasında geçen hikâye; bir Amerikan bölüğünün Japon mevzilerine karşı girdiği ölüm kalım savaşını anlatırken, savaşın kendisini neredeyse ikincil bir zemine itiyor. Asıl mesele çok daha derinde yatıyor. Jim Caviezel'in canlandırdığı genç asker Witt, ordunun katı hiyerarşisinden kaçıp Melanezya yerlileriyle birlikte yaşarken yakalanıp geri getirilir. Bu başlangıç noktası, filmin ruhunu da özetler nitelikte: Bir adam, şiddetin içinde bile güzelliği ve barışı arıyor. Nick Nolte'nin yüzünde donup kalmış obsesif komutan, Sean Penn'in yorgun ve pragmatik çavuşu, Ben Chaplin'in geride bıraktığı sevgilisini düşünmekten kendini alamayan eri… Her karakter, savaşın insanı nasıl farklı biçimlerde çürüttüğünü ya da dönüştürdüğünü taşıyor omuzlarında. Malick, görüntülerle şiir yazar gibi çeker; ormanın ışığı, kuşların uçuşu, bir askerin gözlerindeki anlık sessizlik, diyaloglardan çok daha fazlasını söyler. Savaş karşıtı sinemanın klişelerine hiç düşmeden, insanlığın doğayla ve kendiyle çatışmasını evrensel bir soruya dönüştürür. İzleyiciyi rahatsız eden bu sorular, film bittikten sonra da takip etmeyi sürdürür.