Hayatta kalma hikayeleri çoğunlukla fiziksel dayanıklılığı ön plana çıkarır; ama Ang Lee'nin kamerasından süzülen bu anlatı, insanın ruhsal derinliklerinde gezinen çok daha naif ve çok daha cesur bir soruyu sorar: İnsan, her şeyini kaybettiğinde neye tutunur? Hindistanlı genç Pi Patel, ailesiyle birlikte işlettikleri hayvanat bahçesinin hayvanlarını da alarak Kanada'ya göç etmektedir. Ne var ki okyanus ortasındaki bir fırtına bu yolculuğu yerle bir eder ve Pi, kendini dev bir Bengal kaplanıyla aynı can kurtarma sandalında bulur. Sonsuz mavi suyun ortasında, yanında bir yandan ona her an saldırabilecek bir yabani hayvan, bir yandan da yitirdiği her şeyin ağırlığı. Film, bu ham kurguyu bir hayatta kalma geriliminin çok ötesine taşır. Seyirci zaman zaman nefesini tutarken zaman zaman gözlerini kırpamaz hale gelir; çünkü Pasifik'in o enginliği hem tehdit hem de garip bir güzellik barındırmaktadır. Görsel dil o denli güçlüdür ki okyanus bazen bir ayna, bazen bir mezar, bazen de başka hiçbir yerde rastlanmayacak türden bir cennet gibi görünür. Suraj Sharma'nın o genç ve yorgun yüzünde inanç, şüphe, korku ve tuhaf bir minnettarlık iç içe geçer. Pi'nin geçmişte farklı dinlerle kurduğu ilişki, sandalın dar sınırları içinde bambaşka bir anlam kazanır. Lee, izleyiciye ne inanması gerektiğini söylemez; yalnızca hikayeyi serer ve soruyu sorar. Gerçek mi, değil mi diye değil, hangisini seçmek istiyorsun diye.