Bi Gan imzalı bu Çin yapımı, ölümsüzlüğün insanlığa ne kadara mal olabileceğini soran cesur bir bilim-kurgu deneyi olarak karşımıza çıkıyor. Kurgunun merkezi, yalnızca öldükten sonra değil, yaşarken de bir şeyleri yitirme fikri üzerine kurulu: Gelecekte insanlar sonsuz yaşam karşılığında rüya görme yetisinden vazgeçmiş, bilinçaltının kapılarını sonsuza dek kapatmış. Bu dünyada dışlanmış, sistemin dışına itilmiş bir adam ise bambaşka bir tercih yapıyor; kendi elleriyle kurduğu büyüleyici ve tehlikeli bir iç evrende, illüzyonlara, kabuslara ve garip bir güzelliğe sığınıyor. Bi Gan'ın "Uzun Gece" gibi önceki çalışmalarını takip edenler, yönetmenin zamanı ve duyuları nasıl malzeme olarak kullandığını biliyor. Bu filmde de o anlayış derinleşiyor; beş duyu, anlatının hem biçimi hem de içeriği hâline geliyor. Görüntüler, sesler ve mekânlar bir hikâyeyi aktarmakla kalmıyor, izleyicinin algısını da doğrudan etkiliyor. Sonuç, alışılmış bilim-kurgu kalıplarının çok uzağında, neredeyse deneysel bir sinema dili sunuyor. Yi Yangqianxi ve Shu Qi gibi güçlü oyuncuların taşıdığı bu yapım, büyük prodüksiyon değerleriyle desteklense de özünde samimi ve mahrem bir his taşıyor. İnsanlığın kazanımları karşısında neyi feda ettiğini, belleğin ve hayal kurmanın var olmanın merkezinde mi yoksa kenarında mı durduğunu sorguluyor. Cevap vermek yerine soruyu güzelleştirmeyi tercih eden, seyrettiğiniz süre boyunca gerçeklikle rüya arasındaki çizgiyi bilinçli olarak bulanıklaştıran türden bir film.