1972 yılının Ekim ayında, genç Uruguaylı ragbi oyuncularını taşıyan bir uçak, And Dağları'nın insafsız zirvelerinde gözden kaybolur. Bulutların ardında bir buz cehennemi vardır ve o cehennemin içinde hayatta kalanlar, modern tarihin en çarpıcı varoluş sınavlarından biriyle yüz yüze gelir. J. A. Bayona'nın yönettiği bu yapım, gerçek bir trajedi ve mucizeyi yalnızca bir hayatta kalma hikayesi olarak değil, insanlığın sınırlarına dair derin bir sorgulama olarak perdeye taşır. Bayona, izleyiciyi soğukla, açlıkla ve umutsuzlukla sınanan karakterlerin gözünden Andes'in ortasına fırlatır. Karda sıkışıp kalan bu genç insanlar arasındaki dayanışma, inanç ve ahlaki ikilem filmin gerçek omurgasını oluşturur. Yapım, hayatta kalmak için alınan zorlu kararları ne yargılar ne de yüceltir; yalnızca insanın ne kadar dayanabileceğini ve neyi göze alabileceğini soğukkanlı bir dürüstlükle gözler önüne serer. Görsel dil olağanüstüdür. Dağların ezici büyüklüğü karşısında küçücük kalan insan bedenleri, hem çaresizliği hem de inatçı yaşama iradesini aynı anda hissettiren çerçeveler oluşturur. İspanyol yapımı olmasına karşın tamamen Uruguaylı bir ruhla atılan bu film, karakterlerini birey olarak tanımamıza yeterince zaman tanır; bu sayede her kayıp gerçekten yüreğe dokunur. Kar Kardeşliği, seyirciyi koltuğuna mıhlayan türden bir deneyim sunar. Uzun süre sonra da zihinlerde kalan bu yapım, hayatın kıymetini sıradan bir motivasyon söylemi olarak değil, buz tutmuş bir dağın ortasında kazanılmış ham bir gerçek olarak sunar.