Paul Verhoeven'ın Hollanda'ya dönüşüyle hayata geçirdiği bu yapıt, İkinci Dünya Savaşı'nın Avrupa sinemasındaki en ham ve en cesur yansımalarından biri olarak öne çıkıyor. Kamera, savaşı alışılageldik kahramanlık anlatısından uzak tutarak bizi çok daha karanlık, çok daha insani bir yere sürüklüyor. Hikâye, Nazi işgali altındaki Hollanda'da hayatta kalmaya çalışan Yahudi bir kadının etrafında şekilleniyor. Rachel Stein, her şeyini yitirdikten sonra direniş örgütüne katılıyor ve Ellis de Vries kimliğiyle bambaşka bir varoluşa adım atıyor. Saçlarını sarıya boyayan, güzel sesiyle düşman subayların sofrasında şarkı söyleyen bu kadının içinde bulunduğu ahlaki çelişki, filmin ruhunu belirliyor. Verhoeven, burada iyi ile kötüyü kesin çizgilerle ayırmak yerine, savaşın insanı nasıl belirsiz bir gri alana sürüklediğini tartışmaya açıyor. Carice van Houten, bu zorlu rolü olağanüstü bir zarafetle ve cesaretle taşıyor. Kırılganlığı ile kararlılığı aynı anda var edebilmesi, karaktere gerçek bir derinlik katıyor. Sebastian Koch ise zihni sorgulatan bir karşıt denge yaratıyor. Verhoeven'ın anlatısı, gerilimi sürekli taze tutan bir ritimle ilerliyor; ancak asıl gücünü, kaba aksiyon sahnesinden değil, insanların birbirine duyduğu güvensizliğin yarattığı bunaltıdan alıyor. Savaşın bitmesinin her şeyi çözmediğini, aksine bazı yaraları daha da derinleştirebileceğini düşündüren bu yapıt, izleyiciyi rahatsız edecek şekilde düşündürmeyi başarıyor.