Detroit'in ıssız bir semtinde, harabeye dönmüş bir mahalledeki sıradan görünümlü bir kiralık ev... Zach Cregger'ın kaleme alıp yönettiği Barbarian, tam da bu sıradanlığın içinde gizlenen kötülüğü sorgulamaya davet ediyor izleyiciyi. Georgina Campbell'ın canlandırdığı Tess, bir iş görüşmesi için şehre gelir ve o gece kalacağı Airbnb evinde kendisini beklenmedik bir durumla karşı karşıya bulur: ev zaten başka biri tarafından kiralanmıştır. Bill Skarsgård'ın oynadığı bu yabancı adam her ne kadar nazik görünse de, yalnız bir kadın olarak yabancı bir erkeğin evinde gecelemek zorunda kalmak başlı başına rahatsız edici bir gerilim yaratır. Film bu noktada toplumsal bir gerçeği ustaca işaret eder; kadınların gündelik hayatta yaşadığı güvensizlik hissini, seyircinin bedeninde fiziksel olarak hissettiren bir atmosfere dönüştürür. Ancak Barbarian, bu kurguyla yetinmez. Alt kattaki bodrum, filmin asıl karanlığının kapısını aralar ve hikaye oradan beklenmedik biçimlerde genişler. Cregger, anlatısını katmanlar halinde inşa ederek izleyiciyi sürekli yeniden konumlandırır; ne zaman güvende olduğunuzu sandığınızı bilir ve tam o anda zemini kaydırır. Justin Long'un kattığı sinir bozucu ama bir o kadar işlevsel karakter boyutu, filmin tematik bütünlüğünü pekiştirir. Barbarian yalnızca bir canavar hikayesi değil; güç, suistimal ve görmezden gelme üzerine kurulu, rahatsız edici derecede güncel bir alegoriye dönüşür. Modern korku sinemasının en cesur örneklerinden biri olarak hafızalara kazınan bu yapım, izledikten sonra kolay kolay zihinlerden çıkmaz.