Söz ve görüntünün birbirini kovalamasıyla şekillenen sinema tarihinin en cesur eserlerinden biri, 1940 yılında perdeye düştüğünde dünya henüz ikinci büyük felaketin tam ortasındaydı. Charlie Chaplin, sessiz sinema döneminin en sevilen karakterini geride bırakarak sesi ve dili bir silah olarak kullandı; ama bu silahın ucunda mermi değil, kahkaha vardı. Chaplin'in kaleme aldığı, yönettiği ve iki ayrı karakterde canlandırdığı bu yapıt, faşizmin ve ırkçılığın kör gücüyle insanı küçültmeye çalıştığı bir dönemde tam tersine insanı yücelten bir ses yükseltiyor. Hikâye, birbirine hayret verici biçimde benzeyen iki adamın etrafında dönüyor: biri ülkesini baskıyla yöneten megaloman bir diktatör, diğeri ise hayatını küçük ve sıradan bir dükkânda sürdürmeye çalışan, dünyaya karşı saf ve masum bir bakış açısını koruyan bir berber. Bu iki figür arasındaki zıtlık, filmin hem komik hem de derinden sarsıcı olan ruhunu oluşturuyor. Chaplin, karikatürize ettiği figürle aslında çok daha büyük bir aynayı tarihin yüzüne tutuyor. Güç sarhoşluğunun, propagandanın ve korkuya dayalı yönetimin ne denli gülünç ve ne denli tehlikeli olabileceğini aynı anda göstermeyi başarmak, ender rastlanan bir ustalık gerektiriyor. Film bu dengeyi neredeyse hiç bozmadan kuruyor. Kimi sahneler insanı güldürürken, arka planda dönen çarkların ne anlama geldiğini düşündüğünüzde o kahkaha birden donuyor. Paulette Goddard'ın yorumladığı Hannah karakteri ise baskı altındaki sıradan insanların umudu ve direncini simgeliyor. Anlatı ilerledikçe film, kendini seyirciye yalnızca bir hikâye olarak değil, bir hatırlatma ve çağrı olarak sunuyor. Filmin sonunda Chaplin'in doğrudan kameraya bakarak yaptığı konuşma, sinema tarihinin en güçlü anlarından biri olarak hem zamanı aşıyor hem de günümüzde hâlâ taze bir sertlikle çarpıyor. Seksen yılı aşkın bir süre önce çekilmiş olmasına karşın Büyük Diktatör, bugün izlendiğinde geçmişe değil doğrudan içinde bulunduğumuz ana sesleniyor gibi hissettiriyor. Bu, gerçek anlamda evrensel bir yapıtın işareti.