Asfaltla hiç barışamamış bir adamın modern dünyanın tam ortasında yaşamaya çalışması, kendi başına keyifli bir çelişkidir. Mick Dundee'nin New York sokaklarında bıçağını çekip "İşte bu bıçak!" dediği sahne sinemaya geçmişti; şimdi ise aynı adam beton ormanın rutinine yenik düşme tehlikesiyle karşı karşıyadır. Ama yazgı, bu sefer onu tekrar sahneye çağırır. Sue'nun eski kocasından miras kalan bir sır, ikiliyi beklemedikleri bir tehlikenin tam ortasına fırlatır. Latin Amerika'nın en tehlikeli suç örgütlerinden biriyle hesaplaşmak zorunda kalan Mick, önce New York'un kaotik sokaklarında ayakta kalmaya çalışır; ardından asıl mücadeleyi kendi toprağında, Avustralya outback'inin sonsuz kızıl düzlüklerinde verir. Ve işte tam bu noktada film asıl ruhunu bulur: Dundee, şehirde bir turist gibi gezse de çölde tanrı gibi yürür. Paul Hogan, ilk filmde yarattığı karakterin sıcaklığını ve safdil karizmasını burada da korumayı başarır. Sahnelerin büyük bölümü maceraya değil bu karizmaya yaslanır; bazen bir çakı, bazen bir bakış, bazen yalnızca bir gülümseme yeterlidir. Linda Kozlowski ise sıradan bir "kurtarılmayı bekleyen kahraman" kalıbından sıyrılarak Sue'yu inandırıcı bir ortak yapmanın yolunu bulur. Birincisinin büyüsünü tamamen yakalayamasa da film, Avustralya doğasını hem arka plan hem silah olarak kullanan kurgusuyla ve hiç eksilmeyen sıcak mizahıyla rahatlatıcı bir macera deneyimi sunar. Sonuna kadar gülümsetenlerden olmak, küçümsenecek bir meziyetten çok uzaktır.