Kayıp ve özlem, insan belleğinde çoğu zaman doğrusal bir biçimde işlemez; bazen bir koku, bir ses ya da yıllar önce hissedilen bir dokunuş aniden geri döner ve her şeyi yeniden başlatır. Phuong Mai Nguyen'in yönettiği bu animasyon filmi, tam da bu kırılgan ve kaotik duygusal coğrafyada geziniyor. Bir grafik romandan uyarlanan yapım, sevgisini yitirmiş genç bir kadının geçmişle yüzleşme sürecini anlatıyor. Dalgalar metaforu, filmin hem görsel dilini hem de duygusal ritmini belirliyor: Anlar üst üste yığılıyor, geri çekiliyor, sonra beklenmedik bir güçle yeniden kıyıya vuruyor. Nguyen, animasyonu salt bir anlatım aracı olarak değil, karakterin iç dünyasını seyirciye doğrudan aktarmanın en dürüst yolu olarak kullanıyor. Gerçekçi prodüksiyonların imkân veremeyeceği duygusal soyutlamalar burada görsel bir dile dönüşüyor. Rio Vega ve Lyna Khoudri'nin seslendirdiği karakterler arasındaki ilişki, romantizmi bir arka plan olarak kullanmakla yetinmiyor; aşkı ve kaybı neredeyse eş zamanlı deneyimleyen iki insanın birbirini nasıl hem tuttuğunu hem de serbest bıraktığını sorguluyor. Film, büyük melodramatik jestler yerine küçük anların ağırlığını tercih ediyor. Bu yüzden seyirciyi yormuyor, içine çekiyor. Sekansların arasında belirginleşen melankoli, umutsuzluğa dönüşmüyor; aksine hayatın yeniden anlam kazanabileceğine dair ince bir iyimserlik taşıyor. Hem estetik özgünlüğü hem de duygusal derinliğiyle In Waves, yetişkin animasyonun ne denli güçlü bir alan olduğunu bir kez daha hatırlatıyor.