1976 yazının o bunaltıcı sıcağında, Teksas'ın ücra bir kasabasında okul yılı sona eriyor. Richard Linklater'ın bu kült yapıtı, tam da o anda başlıyor: lise koridorlarının son kez çınladığı, locker kapılarının son kez kapandığı, yaz özgürlüğünün kapıda beklediği o tuhaf, asılı anda. Linklater hikâye anlatmak için acele etmiyor. Onun derdi bir olay örgüsü kurmak değil; bir dönemi, bir ruh halini, bir neslin o kendine özgü bocalamasını ekrana taşımak. Filmin kalabalık kadrosu boyunca hiçbir karakter tek başına merkeze oturmuyor; herkes birbirinin hayatından geçiyor, birbirinin arabasına atlıyor, birbirinin sigarasını paylaşıyor. Bu dağınıklık kasıtlı ve son derece ustaca kurgulanmış. Matthew McConaughey'nin erken dönem kariyerinin simgesi hâline gelen performansıyla canlandırdığı Wooderson karakteri, filmin ruhunu tek bir replikle özetliyor neredeyse. Lise biter, hayat akar, ama bazıları o ana tutunmaya devam eder. Gençliğin hem büyüsünü hem de kırılganlığını bu kadar yalın bir şekilde yakalayan az film vardır. Dönemin rock müziği, polyester kıyafetler ve o karakteristik yetmişler estetiği sadece dekor değil; filmin nefes alış biçimi. İzlerken nostalji hissetmek için o yıllarda yaşamış olmak gerekmiyor. Linklater evrensel bir şeye dokunuyor: ne olduğunu tam anlayamadan geçip giden o anlara duyulan özlem. Genç ve Heyecanlı, sizi rahatlatıyor, hafifçe hüzünlendiriyor ve bittiğinde "bir gece daha kalsaydım o kasabada" dedirtiyor.