Beverly Hills'in güneşli ve gösterişli koridorlarında geçen bu klasik, lise hayatının pembe bir tablo olmadığını ama kimi zaman öyle göründüğünü bize hatırlatıyor. Cher Horowitz, arkadaşlarının en çok gıpta ettiği kız türünden: zengin, güzel, kendinden son derece emin ve hayatın tüm kapılarının önünde sıra beklemediğine inanan biri. Ne var ki bu özgüven çoğu zaman saf bir bilgisizlikle el ele gidiyor ve işte tam da bu çelişki, filmin en kıymetli mizah damarını oluşturuyor. Amy Heckerling, Jane Austen'ın Emma'sını 90'ların ruhuna o kadar ustaca işliyor ki orijinal metni okumamış biri için bu, tamamen özgün ve taze bir hikaye gibi hissettiriyor. Cher'in çöpçatanlık serüvenleri yüzeysel bir hobi gibi başlıyor; ancak zamanla bu girişimler, genç kadının kendi duygularıyla yüzleşmesini kaçınılmaz kılıyor. Filmin asıl gücü de tam burada: eğlenceli ve renkli bir sarmalın içinde sessiz sedasız büyüme hikâyeleri anlatıyor. Alicia Silverstone, Cher'i yalnızca "şımarık zengin kız" klişesine hapsetmiyor; karaktere hem komik hem de samimi bir sıcaklık kazandırıyor. Brittany Murphy'nin canlandırdığı yeni gelen kız Tai ise bu parlak dünyayla ilk kez tanışan gözlerin filmde ki karşılığı oluyor. Paul Rudd ise o zamanki gibi bugün de izleyiciyi kendine bağlamayı başarıyor. Rengarenk kostümleri, döneme damgasını vuran diyalogları ve alttan alta akan duygusal zekâsıyla bu film, üzerinden onlarca yıl geçmesine rağmen hiç eskimemiş bir dokuya sahip. Hem nostalji arayanlar hem de ilk kez izleyecekler için eşit derecede cömert bir deneyim sunuyor.