Hayatın tam ortasında birdenbire durup "Peki ya ben ne istiyorum?" diye sormak, cesaret isteyen ama bir o kadar da gülünç bir eylemdir. Alain Raoust'un yönetmenliğini üstlendiği bu Fransız komedisi, tam da bu kırılgan anı mercek altına alıyor; hem samimi hem de hafif absürt bir dokunuşla. Filmin merkezinde, hayatın alışılageldik akışına kapılıp gitmiş bir adam var. Günler birbirine karışmış, beklentiler ve sorumluluklar arasında sıkışıp kalmış bu karakter, bir noktada kendini beklenmedik bir yol ayrımında buluyor. Ama Raoust, bu durumu melodramatik bir bunalım hikayesine dönüştürmek yerine komedi diline başvuruyor; çünkü bazen insan trajedisini ancak gülerek taşıyabilir. Philippe Rebbot ve Grégory Montel başta olmak üzere kadronun ortaya koyduğu kimya, filmin en güçlü yanlarından birini oluşturuyor. Karakterler arasındaki ilişkiler, Fransız sinemasına özgü o doğal, baskısız diyalog akışıyla şekilleniyor. Kimse nutuk atmıyor, kimse büyük dersler çıkarmıyor; hayat, tüm dağınıklığıyla sahneye yansıyor. Başlıktaki çilek tarlası imgesi, filmin genel havasını oldukça iyi özetliyor aslında: Nostaljik, biraz kaçık, hem geçiciliği hem de kalıcılığı aynı anda düşündüren bir yer. İzleyiciyi büyük şoklarla ya da karmaşık bir olay örgüsüyle yormayan film, bunun yerine tanıdık karakterler ve içten anlar aracılığıyla sessiz sedasız bir şeyler fısıldamayı tercih ediyor. Özellikle orta yaş krizini ve insan ilişkilerindeki o tuhaf belirsizliği yumuşak bir mizahla ele almayı seven izleyiciler için keyifli bir seyir deneyimi sunuyor.