Finlandiyalı yönetmen Hanna Bergholm, ilk uzun metrajı Troll ile uluslararası arenada dikkat çekici bir giriş yapmış bir isimdi. Yön Lapsi ile bu kez çok daha karanlık, çok daha iç sıkıştırıcı bir alana adım atıyor. Film, beden korkusunu salt görsel bir şok aracı olarak değil, varoluşsal bir soru işareti olarak kullanması bakımından türünün alışılmış örneklerinden belirgin biçimde ayrılıyor. Hikâye, kendisine ve çevresine yabancılaşmaya başlayan bir karakterin giderek kontrolden çıkan bedensel dönüşümünü merkeze alıyor. Rupert Grint ve Seidi Haarla'nın önderlik ettiği oyuncu kadrosu, bu dönüşümün yarattığı psikolojik çöküşü hem iç hem dış düzlemde büyük bir inandırıcılıkla taşıyor. Grint, alışkın olduğumuz komedik enerjisin çok uzağında, bastırılmış bir gerginlikle dolup taşan bir performans sergiliyor. Bergholm'ün yönetimindeki görsel dil kasıtlı olarak klostrofobik. Kamera sık sık bedene yakın kalıyor, çerçeve neredeyse hiç nefes aldırmıyor. Finlandiya'nın soğuk ve steril estetiği bu atmosferi daha da yoğunlaştırıyor; korku, dışarıdan gelmiyor, içeriden büyüyor. 76. Berlinale'de gösterilen film, festivalin yarattığı beklentiyi boşa çıkarmadı. Body horror türünü yalnızca mide bulandırıcı imgelerle dolduran yapıtlardan farklı olarak Yön Lapsi, izleyiciyi karakterin kayboluşuna ortak ediyor. Geriye kalan his yalnızca iğrenme ya da korku değil, daha sinsi ve kalıcı bir rahatsızlık. İnsan bedeninin ne kadar tanıdık, ne kadar da yabancı olabileceğini hatırlatan filmler arasına rahatlıkla girmeye aday.