2027 yılında insanlık, tarihin en sessiz felaketiyle yüzleşmektedir: Neredeyse iki on yıldır dünyada tek bir çocuk doğmamıştır. Savaşlarla, salgınlarla ya da doğal afetlerle değil, yalnızca bir yokluğun ağırlığıyla çöküşün eşiğine gelmiş bir medeniyet tablosu çizer Alfonso Cuarón bu distopik başyapıtında. Londra artık tanıdık bir şehir değildir. Sokaklar kaosa teslim olmuş, hükümet otoriter bir baskı rejimiyle ayakta durmaya çalışmakta, mülteci kampları şehrin dokusuna işlemiştir. Clive Owen'ın canlandırdığı Theo ise bu çürümüş dünyanın tam ortasında sıradan, yorgun ve umutsuz bir adam olarak yaşamını sürdürmektedir. Ne kahraman olmayı bekler ne de tarihin ona bir görev biçeceğini. Ama hayat çoğu zaman hazır olmadığımız anda gelip kapıyı çalar. Cuarón, bilim kurgunun alışılageldik araçlarını bir kenara bırakarak türün içine derin bir insanlık sorgusu yerleştirir. Gelecek korkusu, doğurganlığın yitimiyle somutlaştırılmış; ölümlülük duygusu ise tüm insanlığı sarmıştır. Film boyunca hissedilen o bunaltıcı çaresizlik, izleyiciyi sürekli gergin tutar. Öte yandan Cuarón'un uzun plan tekniğiyle kurduğu o ünlü aksiyon sekansları, sinemada teknik ustalığın nasıl duygusal bir dile dönüşebileceğini gözler önüne serer; seyirciyi sahnenin içine çeker, adeta nefesini tutar. Michael Caine ve Julianne Moore gibi güçlü isimlerin katkısıyla örülmüş oyuncu kadrosu, filmin ağır atmosferini dengeleyen insani sıcaklığı taşır. Son Umut, bir aksiyon filmi gibi başlayıp zamanla varoluşun kendisine dair derin sorularla yüzleştiren, izlendikten sonra uzun süre zihinde dolaşan türden nadir yapıtlardan biridir.