2028 yılında geçen bu yeniden yapım, Detroit'in sisli ve çürümüş sokaklarını bir ayna gibi kullanarak bize hem tanıdık hem de ürkütücü derecede olası bir gelecek tablosu çiziyor. İyi bir polis olan Alex Murphy, şehri kaplayan yozlaşmaya karşı savaşırken ağır biçimde yaralanıyor. Tam bu noktada devreye giren dev teknoloji şirketi OmniCorp, Murphy'yi hem kurtarmak hem de kendi çıkarları için kullanmak amacıyla ona mekanik bir beden giydiriyor. Sonuç, ne tam insan ne de tam makine olan, iki dünya arasında sıkışıp kalmış bir varlık. José Padilha'nın yönettiği bu yapım, Paul Verhoeven'ın 1987 tarihli klasiğinin gölgesinde kalmaya mahkûm olsa da kendine özgü bazı sorular sormaktan geri durmuyor. İnsanın özgür iradesi, duyguları ve kimliği ne zaman başlar, teknoloji ne zaman biter? Murphy bir görev makinesi haline getirilirken içindeki baba, eş ve insan olarak kalan ne kadarı koruyabilir? Film, bu soruları aksiyonun gürültüsüne gömmeden seyircinin önüne bırakıyor. Joel Kinnaman soğuk ve mekanik ile sıcak ve insani arasında gidip gelen bir karakteri taşımak için zorlu bir görev üstleniyor. Gary Oldman'ın bilim insanı rolü filmin vicdanını temsil ederken Michael Keaton kurumsal ahlaksızlığın rahat ve ikna edici bir yüzünü sunuyor. Yapım, transhumanizm ve güvenlik-özgürlük ikilemi gibi günümüzde hâlâ tartışılan meseleleri sinema diliyle masaya yatırıyor. Saf bir nostalji tatmini arayanları hayal kırıklığına uğratabilir; ancak teknolojinin insanlığı nasıl dönüştürdüğünü sorgulayan bir bilimkurgu atmosferi arayanlar için izlemeye değer bir deneyim sunuyor.