Tibet'in uçsuz bucaksız yaylalarında, kaderin seçtiği bir çocuğun omuzlarına yüklenen ağırlık; hem ruhani hem de siyasi bir varoluşun trajiği. Martin Scorsese'nin 1997 yapımı Kundun, 14. Dalay Lama Tenzin Gyatso'nun olağanüstü yaşam yolculuğunu perdeye taşırken sinemanın en saf görsel şiirlerinden birini sunuyor izleyiciye. Hikaye, 1937 yılında Tibet'in kırsal bir köyünde henüz iki buçuk yaşındaki küçük bir çocuğun Buda'nın 14. reankarnasyonu olarak tanınmasıyla başlıyor. Kundun, Tibetçede "huzur kaynağı" ya da "varlık" anlamına geliyor ve bu isim, filmin tüm ruhunu özetliyor nitelikte. Scorsese, siyasi bir manifesto yazmak yerine bir insanın, çocukluktan olgunluğa uzanan iç yolculuğuna odaklanmayı tercih etmiş. Budist inancın derin sessizliği, manastır yaşamının ritmi ve Tibet'in neredeyse mistik coğrafyası, filmin atmosferini belirleyen unsurların başında geliyor. Çin'in Tibet üzerindeki baskısının giderek yoğunlaştığı dönemde bir ulusun ruhani liderinin taşımak zorunda kaldığı yük, Kundun'u salt bir biyografi olmaktan çıkarıp varoluşsal bir sorgulamaya dönüştürüyor. İnsan olmak, lider olmak ve tüm bunların ötesinde var olmaya çalışmak arasındaki gerilim, filmin en derin katmanını oluşturuyor. Philip Glass'ın unutulmaz müziği eşliğinde, Scorsese'nin gözü büyük ölçüde insanlık onuruna, sürgünün acısına ve direnişin sessiz gücüne çevrilmiş durumda. Kundun, izleyiciyi derinden düşündüren ve içinde tuhaf bir huzur bırakan nadir filmlerden biri.