Homeros'un ölümsüz destanı Odysseia, binlerce yıldır yeniden yorumlanmayı bekleyen bir kaynak olarak kalmaya devam ediyor. Uberto Pasolini, bu efsaneyi günümüze taşımak yerine ham ve yalın biçimiyle, antik Yunanistan'ın taş ve tuz kokan dünyasında anlatmayı tercih ediyor. Ortaya çıkan şey, bir kahraman hikâyesinden çok uzun süre eve dönemeyen, döndüğünde de artık kim olduğundan emin olamayan bir adamın içsel yolculuğu. On yıl önce denize açılan Odysseus, Truva'yı fethetti ama bu zafer ona hiçbir şey katmadı; aksine içindeki bir şeyleri alıp götürdü. Ralph Fiennes bu yorgun, kırılgan adamı canlandırırken hem fiziksel hem duygusal bir dönüşümü sahneye taşıyor. Karşısında Juliette Binoche'un Penelope'si var; yıllarca bekleyen, ama bu beklemenin onu nasıl çelikleştirdiğini kimseye göstermeyen bir kadın. İkisinin arasındaki mesafe, filmin en güçlü gerilimini oluşturuyor. Pasolini anlatısını mitolojik görkemden arındırıyor; tanrılar yok, mucizeler yok, yalnızca insanlar var. Bu tercih filmi hem güçlendiriyor hem de zaman zaman hissettirdiği ağırlıkla izleyiciyi zorlayan bir yere taşıyor. Kayıpla, kimlikle ve bir yere ait olup olmamakla hesaplaşmak isteyenler için sade ama kalıcı bir deneyim sunuyor. Destanı bilmek izlemeyi kolaylaştırıyor, ama bilmemek de ayrı bir keşif kapısı açıyor.