Brest'te dünyaya gelen Yann Tiersen, müziğe küçük yaşta keman ve piyano dersleri alarak başladı. Zamanla tek bir türe ya da araca sığmayan bir ses dünyası geliştirdi; akordeon, toy piyano, vibrafon, mandolin, melodika ve daha pek çok enstrümanı bir arada kullanan bu minimalist yaklaşım, onu Fransız müzik sahnesinde özgün bir yere taşıdı. Tiersen, 1990'ların sonunda sinema müziğiyle tanışmaya başladı. Erick Zonca'nın yönettiği Meleklerin Düş Yaşamı, onun film müziği alanındaki ilk dikkat çekici adımlarından biriydi. Ancak asıl sıçramayı 2001'de Jean-Pierre Jeunet'in yönettiği Amelie ile yaptı. Filmin pastoral, nostaljik ve biraz hüzünlü atmosferini mükemmel biçimde yansıtan o müzikler, yalnızca Fransız sinemasının değil dünya sinema müziğinin de hafızasına kazındı. Piyano ve akordeonun iç içe geçtiği bu skor, Tiersen'ı küresel ölçekte tanınan bir isim hâline getirdi. 2003'te Wolfgang Becker'in yönettiği Elveda Lenin! için de müzik yapan Tiersen, bu filmle de uluslararası arenada beğeni topladı. Doğu Almanya'nın çöküşünü anlatan bu yapımda yarattığı duygusal ve zarif müzik dili, önceki çalışmalarındaki minimalist çizginin tutarlı bir devamı niteliğindeydi. Sinema projeleri arasında yer alan Tabarly ve Ouragan, l'odyssée d'un vent belgeselleri, onun doğa ve keşif temalı anlatılara duyduğu ilgiyi de gözler önüne serdi. 2022'de hazırladığı Piano Cinéma ise sinema müziğiyle olan uzun soluklu ilişkisini adeta bir özet niteliğinde sundu. Tiersen, yıllar içinde solo albümleri ve konser turlarıyla da varlığını sürdürdü; müziği zaman zaman elektronik unsurlarla zenginleşirken minimalizme olan bağlılığını hiç yitirmedi. Bugün, sinema müziği tarihinin en tanınan seslerinden birinin yaratıcısı olarak anılmaya devam ediyor.