Patrick Wilson ve Vera Farmiga, yıllar içinde Ed ve Lorraine Warren karakterlerini o denli özümsedi ki artık bu ikilinin ekranda bir arada görünmesi başlı başına bir his uyandırıyor. Onlara eşlik etmek, köklü bir korku evreninin parçası olmak gibi hissettiriyor. Serinin dördüncü ve muhtemelen son halkası olan bu film, o duyguyu hem onurlandırıyor hem de ağırlığını hissettiriyor. Michael Chaves'in yönettiği yapım, 1980'lerin Pennsylvania'sını sahne olarak kullanıyor. Dönemin yoğun, kapalı atmosferi mekânlara sinmiş gibi; dar koridorlar, soluk ışık, ve bir düğün etrafında şekillenen beklenmedik bir karanlık. Hikâye, sıradan görünen bir kutlamanın altında yatan rahatsız edici bir gerçekliğe sürüklüyor izleyiciyi. Dini ritüeller, aynalar, hayaletler ve şeytani varlıklar; serinin alışılmış malzemeleri ama bu kez bunlar çok daha kişisel bir zeminde işleniyor. Warrenlerin "son dava" olarak nitelendirilebilecek bu macerasında yalnızca dışsal bir şeytanla değil, içsel bedellerle de yüzleşiliyor. Yıllarca insanları kötücül güçlerden koruyan bu çiftin kendi kırılganlıklarıyla yüzleşmesi, filme duygusal bir derinlik katıyor. Saf korku öğelerinin yanı sıra bu insani katman, yapıyı salt bir hayalet filminin ötesine taşıyor. Ben Hardy ve Mia Tomlinson gibi genç oyuncuların seriye kattığı taze enerji, Farmiga ve Wilson'ın ustaca oyunculuğuyla dengelenmiş. Rebecca Calder ise sahneye girdiği anlarda izleyicinin içinde garip bir huzursuzluk bırakmayı başarıyor. Senaryo zaman zaman serinin formülüne sadık kaldığı için öngörülebilir bir hat izliyor, bu eleştirilebilir. Ancak Chaves'in kamera dili ve yapımın sese verdiği özen, atmosferi canlı tutuyor. Sessizlikler, fısıltılar ve bir anda kırılan denge; ekranın karşısında oturanı sürekli tetikte bırakıyor. Bir korku evreninin final kapısını aralamak kolay değil. Bu film o kapıyı hem saygıyla hem de cesaretle itiyor. Seriye gönül vermiş olanlar için duygusal bir kapanış niteliği taşıyor; yeni izleyiciler içinse sizi geriye, başa döndürecek bir merak uyandırıyor.