Gençlik, belki de en çok "olabilirdi"lerle hatırlanan dönemdir. Tayvan'ın sessiz sokaklarından Japonya'nın ücra köşelerine uzanan bu film, tam da o "olabilirdi" duygusunun peşine düşüyor. İşini yeni kaybetmiş bir Tayvan'lı oyun geliştiricisinin yalnız başına çıktığı Japonya yolculuğu, aslında zamanın derinliklerine yapılan içsel bir yolculuğa dönüşüyor. Yıllar önce kısa bir süre kesişen iki genç hayat; bir Tayvan'lı çocuk ile sırt çantalı bir Japon gezgin, hiçbir zaman tam anlamıyla çiçeğe dönüşemeyen bir duygunun izlerini bırakmış geride. Film, duygu yoğunluğunu büyük dramatik patlamalarla değil, gündelik anların kırılganlığıyla kuruyor. Nostalji burada sentimantal bir araç olarak değil, karakterlerin kendileriyle yüzleşme biçimi olarak işliyor. Geçmişe dair sahneler ile bugünün hüznü arasındaki geçişler, seyirciye zaman zaman kendi unutulmuş anlarını hatırlatıyor. Michihito Fujii'nin yönetiminde şekillenen yapım, Tayvan-Japon ortak yapımı olmasının ötesinde iki kültürün duygusal dili arasında da köprü kuruyor. Greg Hsu ve Kaya Kiyohara'nın başrol paylaşımı, ekrandaki kimyayı sade ama etkileyici bir çerçevede sunuyor. Chang Chen'in yapımcılığıyla hayat bulan proje, büyük bütçeli prodüksiyonların gürültüsüne sığınmak yerine sessizliğin anlatıcılık gücüne güveniyor. Gençliğin tam ortasında kaçırılanları ve yıllar sonra bunlarla barışmayı merak edenler için samimi ve lirik bir deneyim sunuyor.