Bazı yapıtlar, izleyiciyi alıp götürür. Bir yere götürür ama geri döndüklerinde nereye gitmiş olduklarını tam olarak tarif edemezler. Alan Parker'ın 1982 tarihli bu filmi tam da böyle bir deneyim sunuyor: Sözcüklerin değil, görüntülerin ve sesin egemen olduğu, bilinçaltına dokunmayı amaçlayan, alışılmış sinema anlayışını baştan aşağı reddeden bir yapıt. Pink Floyd'un 1979 tarihli çığır açan albümünden hareketle hayat bulan film, bir rock yıldızının zihinsel çöküşünü konu alıyor. Ama bunu sıradan bir biyografi ya da müzikal olarak değil, neredeyse rüya mantığıyla işleyen bir görsel şiir olarak yapıyor. Bob Geldof'un canlandırdığı Pink karakteri, sahne ışıklarının arkasında parçalanmış bir ruhun temsilcisi. Çocukluğundan devraldığı yaralar, kaybettiği bağlar ve gitgide içine kapandığı yalnızlık, filmin omurgasını oluşturuyor. Bu duvarın her tuğlası, yaşanmış bir acıdan, bir kopuştan, bir hayal kırıklığından örülmüş. Parker, geleneksel anlatı dilinden bilinçli olarak uzaklaşıyor. Diyalog neredeyse yok; film boyunca konuşan, müzik ve görüntü. Gerald Scarfe'nin imzasını taşıyan animasyonlar ise bu sessizliği dolduruyor. Çarpıtılmış, sert, yer yer rahatsız edici bu çizimler, karakterin iç dünyasını sözcüklerin asla taşıyamayacağı bir doğrulukla aktarıyor. Paranoya, otorite korkusu, savaşın yarattığı travma, sisteme duyulan öfke; hepsi bu görsel dil içinde kendine yer buluyor. Film, müzikal türünün sınırlarını zorlayan bir yapıt olduğu kadar, kayıpla yüzleşen, toplumsal baskıyı ve bireysel yıkımı iç içe ele alan bir psikolojik yolculuk olarak da okunabilir. İzlerken kendinizi zaman zaman rahatsız, zaman zaman büyülenmiş bulacaksınız. Bu ikilik, filmin en güçlü yanı. Müzik tarihinin en önemli albümlerinden birini beyazperdeye taşımak başlı başına büyük bir sorumluluk. Parker bu sorumluluğu hem görsel hem duygusal düzeyde karşılıyor. Sonuç, onlarca yıl sonra bile güncelliğini ve sarsıcılığını koruyan, bir kez değil defalarca izlenmesi gereken bir şaheser.