Hafızasını yitirmiş bir kadın, karanlık bir yük konteynerinin içinde bulunur. Kim olduğunu bilmiyor, oraya nasıl girdiğini bilmiyor, kim onu oraya koydu bilmiyor. Bu basit ama güçlü kurgu, İspanyol yönetmen Gabe Ibáñez'in elinde soğuk ve kasvetli bir gerilim atmosferine dönüşüyor. Bir romana dayanan İsimsiz Kadın, kimlik kaybını yalnızca bir anlatı aracı olarak kullanmıyor; hafızanın ne denli kırılgan bir şey olduğunu, insanın kendini ancak geçmişiyle var edebildiğini sorgulatıyor. Konteynerden çıkarılan kadın, iki dedektifin elinde adeta canlı bir bilmecedir. Onu kurtarmak mı yoksa kim olduğunu bulmak mı daha önce gelir? Ve bu iki amaç birbiriyle çelişmeye başladığında film asıl rengini gösteriyor. Candela Peña, hafıza yitimiyle boğuşan bu gizemli kadını içe kapanık ve temkinli bir performansla canlandırıyor. Gözlerindeki o boş ama aynı zamanda bir şeylerin izini arayan bakış, sahneye uzun süre hâkim oluyor. Ana Rujas ve Manolo Solo'nun canlandırdığı dedektifler ise soruşturmanın dinamiğini taşıyan karakterler olarak hikâyenin omurgasını oluşturuyor. Ekibin genel olarak denk ve birbirini tamamlayan bir uyum içinde olduğu söylenebilir. Ibáñez, görsel dili konusunda seçici bir yönetmen izlenimi bırakıyor. Soğuk renk paletleri, boğucu iç mekânlar ve zaman zaman klaustrofobik bir his veren çerçeveleme biçimi, izleyiciyi karakterin ruh haliyle eş bir belirsizliğin içine çekiyor. Filmin suç türüyle gerilimi harmanlama biçimi, temponun kimi zaman dalgalandığını gösterse de atmosfer büyük ölçüde canlı kalıyor. Her ne kadar bazı seyircilerin anlatı temposunu yavaş bulacağı öngörülebilse de film, merak duygusunu çok erken tüketmiyor. Kim bu kadın sorusu, son perdeye kadar yanıtsız kalmaya devam ediyor ve bu yanıtsızlık bilinçli bir tercih olarak hissettiriyor. Gerilim türünü sevenlerin, özellikle de kimlik, bellek ve tehdit kavramlarının iç içe geçtiği hikayelere ilgi duyanların rahatça izleyebileceği, sade ama meşgul edici bir yapım.